ชาวหุยมีความทะเยอทะยานทางการเมือง และแม้พวกเขาอาศัยกระจัดกระจายไปทั่วประเทศเพราะประกอบอาชีพค้าขาย แต่ก็มีความผูกพันเป็นหนึ่งเดียวภายใต้คำขวัญว่า "หุยทุกคนใต้ฟ้านี้คือครอบครัวเดียวกัน" (All Huis under Heaven are one family)

พ่อค้ามุสลิมในสมัยราชวงศ์ซ่งเข้าไปเกี่ยวข้องกับสังคมจีนทุกวงการ และนำไปสู่การกำเนิดของชนชาติใหม่ในเมืองจีน นั่นคือ ชาวหุย

"ประเทศจีนในสมัยราชวงศ์หยวนซึ่งปกครองโดยกุบไลข่านแบ่งการปกครองเป็น 12 มณฑล มีผู้ว่าการและรองผู้ว่าการเป็นผู้บริหาร ในผู้ว่าการ 12 คน เป็นมุสลิม 8 คน ส่วนใน 4 มณฑลที่เหลือก็มีมุสลิมเป็นรองผู้ว่าการ"

ผู่โส่วเกิ้ง ชาวจีนเชื้อสายอาหรับ ได้สิทธิขาดในการปกครองท่าเรือฉวนโจว ตระกูลผู่และบรรดาพ่อค้าอาหรับ-เปอร์เซียมีบทบาทมากที่ท่าเรือฉวนโจว ท่าเรือที่เฟื่องฟูที่สุดในโลกช่วงราชวงศ์ซ่งจนถึงราชวงศ์หยวน

ช่วงต้นราชวงศ์หยวน พระจักรพรรดิตั้งกรมกอฎี ขึ้นมาดูแลชุมชนมุสลิม ต่อมาช่วงปลายราชวงศ์หยวนชาวหุยพัฒนาระบบ "เจียวฟาง" หรือชุมชนศาสนาขึ้นมาแทน

แม้ช่วงต้นราชวงศ์หมิง ชุมชนชาวหุยยังถือว่าแตกต่างจากชาวฮั่น แต่ชาวหุยได้รับการปกป้องอย่างสูงจากราชสำนักหมิง

การศึกษาอิสลามสมัยราชวงศ์หมิงอยู่ในมัสยิดเป็นหลัก เรียกว่า จินถั่ง เจียวอี้ว์ หรือ โรงเรียนมัสยิด (Jintang Jiaoyu หรือ Mosque school)

ภาพงานศพชาวหุยที่หนิงเซี่ย